Hlutafélag þeirra, sem er í gjaldþroti, var gert að greiða 1.520.000 sænskar sænskar krónur fyrir viðskiptabrot. Félagið verður einnig að greiða ríkinu 1.179.000 sænskar krónur. Upphæðin samsvarar verðmæti glæpsamlegrar starfsemi í staðinn.
Kvenkyns sambýliskona þarf að greiða 6.000 sænskar sænskar krónur í dagsektir og karlmaðurinn 15.600 sænskar sænskar krónur.
Áfrýjunardómstóllinn samþykkti úrskurð héraðssaksóknarans Martins Bresman, nema hvað varðar eitt atriði varðandi kröfur um samfélagsþjónustu hjónanna.
Fyrri sýknudómur héraðsdóms var fyrst og fremst rökstuddur af þeirri staðreynd að aðstæður málsins voru ekki taldar nægilega styðja það að parið hefði nægilega þekkingu á gildandi banni við útflutningi á munntóbaki til annarra ESB-landa og hvaða stig dreifingarinnar ber lagalega ábyrgð. Lögfræðilega hugtakið er „lagavilla“ sem útilokar lagalega ábyrgð.
Niðurstaða héraðsdómsins um það atriði þýddi að hann hafnaði einnig kröfum um fyrirtækjasektir og upptöku ávinnings af glæpsamlegri starfsemi.
Saksóknarinn Bresman vitnaði í umfangsmiklar sannanir, þar á meðal tölvupósta. Þær sýna að ítarlegar umræður fóru fram um ýmsar leiðir til að komast hjá útflutningsbanninu innan ESB. Sú staðreynd að sakborningarnir fullyrða að hafa ráðfært sig við lögfræðinga og aðra hjá Swedish Match þýðir ekki að hægt sé að segja að þeir hafi ekki sýnt fram á ásetning.
Áfrýjunardómstóllinn telur að parið hljóti að hafa gert sér grein fyrir því að netverslunin sem þau stunduðu þýddi að þau, sem fulltrúar fyrirtækisins, væru að flytja út snus frá Svíþjóð til annarra ESB-landa og að það stangist á við sérstaklega kveðið á um útflutningsbann.
Í ljósi þess að starfsemin var framkvæmd kerfisbundið og í stórum stíl verður brotið að teljast alvarlegt, að sögn áfrýjunardómstólsins.
