Rannsakendurnir sáu mun á milli ólíkra hópa. Fólk með stutta menntun fékk ráðgjöf í meira mæli en fólk með langa menntun þar sem reykingar voru algengari meðal þeirra. Hins vegar voru þeir sem fóru snemma á eftirlaun og atvinnulausir sjaldnar spurðir um reykingavenjur en þeir sem voru í launuðu starfi, jafnvel þótt þeir reyktu meira. Konur fengu sjaldnar spurningar og ráðleggingar en karlar. Fólk fætt utan Norðurlandanna fékk tvöfalt oftar ráðgjöf en fólk fætt í Svíþjóð, óháð því hvort það reykti daglega eða ekki.

„Í síðarnefndu tilfellunum virðast aðgerðir heilsugæslunnar varðandi reykingavenjur að hluta til vera rangar,“ skrifa vísindamennirnir.

„Þar sem rannsóknin byggir á sjálfsmatsgögnum verður að túlka niðurstöðurnar með varúð. Niðurstaða okkar er þó sú að þeir sem eru spurðir og, sérstaklega, gefin ráð um að breyta reykingavenjum sínum í heimsóknum á heilsugæslustöðvar eru í raun þeir sem þurfa það mest.“

Rannsakendurnir benda þó einnig til þess að aðgerðir til að draga úr reykingum ættu að vera hertar fyrir konur og hugsanlega of öflugar fyrir fólk sem fætt er utan Norðurlandanna.

„Við drögum síðarnefndu niðurstöðuna út frá þeirri staðreynd að daglegar reykingar skýrðu ekki hvers vegna fólk fætt utan Norðurlandanna fékk ráðgjöf í meira mæli en fólk fætt í Svíþjóð. Því ætti að þróa innlendar leiðbeiningar um sjúkdómavarnir þannig að þær innihaldi stöðluðari aðferð, til dæmis þá sem Alþjóðaheilbrigðismálastofnunin (WHO) mælir með. Þetta myndi draga úr mun á milli ólíkra hópa hvað varðar líkur á að fá spurningar og ráðleggingar um reykingavenjur þegar þau heimsækja heilsugæslustöð.“